Letra de Dwoje ludzieńków (B. Leśmian) - sanah

Często w duszy mi dzwoni pieśń, wyłkana w żałobie

O tych dwojgu ludzieńkach, co kochali się w sobie

Lecz w ogrodzie szept pierwszy miłosnego wyznania

Stał się dla nich przymusem do nagłego rozstania

Nie widzieli się długo z czyjejś woli i winy

A czas ciągle upływał — bezpowrotny, jedyny

A gdy zeszli się, dłonie wyciągając po kwiecie

Zachorzeli tak bardzo, jak nikt dotąd na świecie

Ust ich czerwień zagasła w zimnym śmierci fiolecie

I pobledli tak bardzo, jak nikt dotąd na świecie

Chcieli jeszcze się kochać poza własną mogiłą

Ale miłość umarła, już miłości nie było

I poklękli spóźnieni u niedoli swej proga

By się modlić o wszystko, lecz nie było już Boga

Więc sił resztą dotrwali aż do wiosny, do lata

By powrócić na ziemię, lecz nie było już świata

Pod jaworem — dwa łóżka, pod jaworem — dwa cienie (Oh)

Pod jaworem ostatnie, beznadziejne spojrzenie (Uu)

I pomarli oboje bez pieszczoty, bez grzechu

Bez łzy szczęścia na oczach, bez jednego uśmiechu

Ust ich czerwień zagasła w zimnym śmierci fiolecie (Zagasła, uu)

I pobledli tak bardzo, jak nikt dotąd na świecie (Nikt dotąd na świecie)

Chcieli jeszcze się kochać poza własną mogiłą (Poza mogiłą)

Ale miłość umarła, już miłości nie było (Nie było)

I poklękli spóźnieni u niedoli swej proga (Aah)

By się modlić o wszystko, lecz nie było już Boga (Nie było już Boga)

Więc sił resztą dotrwali aż do wiosny, do lata (Do wiosny, do lata)

By powrócić na ziemię, lecz nie było już świata (Nie było już świata)

¿Te encanta la letra de Dwoje ludzieńków (B. Leśmian)? ¡Compártela con tus amigos!